27’nin Ardında: İçimde Sessizce Çoğalan Hayat

Bazı yaşlar vardır,

insanı değiştirdiğini yüksek sesle söylemez.

Ama sen anlarsın—

aynı kalmadığını,

aynı yerden bakmadığını,

aynı hızda yaşamadığını…

 

27 bana şunu öğretti:

Daha sakin olmayı,

daha derin hissetmeyi,

anların içinde gerçekten kalabilmeyi.

 

Ve belki de ilk kez,

hayatı yakalamaya çalışmak yerine

onun içinde kaybolmadan var olmayı.

 

fark ettim ki

hayat hızlandıkça büyümüyor…

yavaşladıkça derinleşiyor.

 

Her şey biraz daha sade, biraz daha seçilmiş gibiydi.

Kalabalıklar çekildi hayatımdan.

Gürültü azaldı.

Ama bu bir eksilme gibi değil,

Aksine, içimin kendine yer açması gibi hissettirdi.

 

Sanki uzun zamandır ilk kez

kendi sesimi bu kadar net duydum.

 

Bir kahvenin ilk yudumu gibi…

acele etmeden içildiğinde içine yayılan o sessiz sıcaklık gibi.

Annemin sesindeki o tanıdık sevgi , babamın sesindeki o güven gibi..

Dünyada ne olursa olsun,

içinde hiç değişmeyen bir yerin olduğunu bilmek gibi.

Sevdiğim insanın yanında sessizce oturabilmek gibi…

Kelimelere ihtiyaç duymadan anlaşılmanın,

eksiksiz hissetmenin o tarifsiz huzuru gibi…

 

27 bana “az”ın aslında bir eksilme değil,

bir yoğunlaşma olduğunu öğretti.

 

Bazı şeylerin gitmesi gerekiyor ki yer açılsın: daha gerçek olana, daha sade olana, daha bana ait olana.

 

27 bana şunu öğretti:

Her şeyin olması gerekmiyor.

Herkesin kalması gerekmiyor.

Her anın dolu olması gerekmiyor.

 

Ama hissettiğin şey gerçek olmalı.

 

27 bana öğretti;

kalabalıkların her zaman anlamlı olmadığını.

Bazen az insanın,

daha çok huzur demek olduğunu…

 

Ve bazı bağların,

konuşarak değil

yan yana kalabilmekle derinleştiğini.

 

27 bana öğretti;

mutluluğun büyük anlarda değil,

gerçek olan küçük şeylerde saklı olduğunu.

 

Bir bakışta,

bir sessizlikte,

bir nefeste…

 

27 bana öğretti;

sevilmenin insanın içini sessizce büyüten,

sevmenin ise insanı kendine en çok yaklaştıran

en derin ve en güzel duygu olduğunu.

 

Şimdi 28’e girerken içimde sadece derin bir sevgi, sakin bir huzur var.

Ve o huzurun içinden geçen yumuşak bir umut…

 

Daha yavaş yaşamak isteyen,

daha çok hissetmek isteyen,

hayatı yüzeyinde değil derininde yaşamak isteyen bir umut.

 

Çünkü artık biliyorum—

 

az insanla geçirilen kaliteli zaman,

insanın içinde “seviyorum ve seviliyorum” hissini sessizce büyüten bir şey…

gürültüsüz, abartısız,

ama en derinden hissedilen haliyle.

 

Ve bazı yıllar,

sana hiçbir şey vermemiş gibi görünürken

aslında seni sana geri veriyor.

Sessizce, yavaşça, eksiltmeden…

olman gereken yere doğru.

 

Ve şimdi 28…

 

Seni bir telaşla değil,

içimde büyüttüğüm bir sakinlikle karşılıyorum.

Yavaş, derin ve tüm kalbimle; Hoş geldin. 

İyi ki doğdun https://bihaber.tr/author/met/